wtorek, 17 czerwca 2014

nie dojrzeję. nie chcę dojrzeć. dziecko w nas.

macie tak? Spotykacie zupełnie obcą osobę, a ona dotyka najczulszych strun Waszej osobowości, Waszego świata? Dotyka ich, a one drgają, dygoczą, nie dają o sobie zapomnieć(...)?

Kiedy patrzę na moją metrykę i biegające wokół mnie dziecko, które wspiera się na moim ramieniu, momentami nie dowierzam. Nie dowierzam, że ja, to ja. Dorosła kobieta z kilkuletnim dzieckiem. Teraz, to ja jestem wsparciem, opoką, wyrocznią. Moje nogi są trochę dłuższe, umysł wyedukowany, ciało trzyma się kości... ale kiedy zaglądam w głąb siebie, to widzę małą Sylwię. Z marzeniem, uśmiechem, pogodą ducha, dziecięcą beztroską. Lubię ją. Jest moim wsparciem w chwilach, kiedy świat nieoczekiwanie zapada się do środka(...)

Nie chcę dojrzeć. Nie spieszy mi się do tego. Dziecko daje ogromną siłę, to nasze, jak i to w nas.


foto. Alain Laboile

Zanim Alain Laboile wziął aparat do ręki rzeźbił. Wyjątkowa wrażliwość, wyjątkowy człowiek, wyjątkowe fotografie.

18 komentarzy:

  1. Święte słowa:), ja nigdy nie dorosnę:)

    OdpowiedzUsuń
  2. Też tak mam- czasami nie dowierzam, że jestem dorosła i mam dziecko. Może dlatego, że w głębi duszy nadal jestem małą dziewczynką, która nie chce dorosnąć:).

    OdpowiedzUsuń
  3. A ja już dorosłym i Lubie siebie taka jaka jestem :)
    Ale czasem dobrze jest w sobie znaleźć dziecko :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Ja czasem zapominam, że jestem "dorosła", tylko zawsze znajdzie się ktoś, kto musi to zepsuć swoim "nie wypada". Tak jakby np. wejście na drzewo i strząsanie kasztanów było czymś nagannym. :P Szczęśliwie mężowi to nie przeszkadza. ;D

    OdpowiedzUsuń
  5. prędzej czy później trzeba dorosnąć, nie można na świat patrzeć oczami dziecka zwłaszcza gdy ono siedzi koło Ciebie i patrzy się takimi ufnymi, pełnymi wiary oczami :)

    http://lamodalena.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  6. I całe szczęście, że nigdy nie dojrzejesz :) silna więź z wewnętrznym dzieckiem ma w sobie dużo magii...

    OdpowiedzUsuń
  7. Ja cieszę się, że dorosłam, jestem mądrzejsza, bardziej wyrozumiała... ale może faktycznie za bardzo rozsądna :)

    OdpowiedzUsuń
  8. zgadzam się z tobą :)
    także często tak mam myślę ... kurcze jak to życie szybko mija jeszcze nie tak dawno sama byłam dzieckiem, czterolatkiem ... a teraz moje dziecko ma już tyle lat, przeżywa to co ja kiedyś ....

    OdpowiedzUsuń
  9. słowa bardzo mądre :) pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  10. Ja też tak nieraz mam, jak to ja mam już 6 letnie dziecko ;-) Jak to możliwe ;P

    OdpowiedzUsuń
  11. Zapraszam do dodania swojego bloga do spisu blogow o ciazy i rodzicielstwie :)
    Spis znajduje sie tutaj:
    http://spisblogowociazy.blogspot.co.uk/

    OdpowiedzUsuń
  12. W każdym chyba siedzi kawałek dziecka. ;)

    OdpowiedzUsuń
  13. Tez nie mam zamiaru dojrzeć,nie rozumiem czasem swoich rówieśników.Wskoczyli w garsonki czy garnitury i są zupełnie innymi ludźmi.Nie potrafia sie bawic,cieszyc z letniego deszczu czy nieudolnie puszczać latawiec.Czesc mnie zawsze będzie dzieckiem i fajnie,ze nie jestem w tym sama:) Ps)a pokrzywa cudownie robi na wlosy;)

    OdpowiedzUsuń
  14. Jeśli jesteśmy wrażliwymi ludźmi to dziecko zawsze pozostanie w nas :)

    OdpowiedzUsuń
  15. Sylwio, przepraszam że nie napisałam swojego posta. Ale ciągle nie ogarniam .. zbiorę się. Pozdrawiam!! Zdjęcie dobrałaś cudne :-)
    Marta IP
    www.manufakturarozwoju.pl

    OdpowiedzUsuń
  16. Boże... przepiękny wpis - chwycił mnie za serce!!

    OdpowiedzUsuń
  17. Czytam Cię, dotykasz moich najczulszych strun, nie mogę zapomnieć...
    ... to niesamowite jak piszesz, o czym piszesz i jakie wywołujesz wrażenie...
    Wywiad z Evą Susso także doskonały - gratuluję, podsumowanie o wadze sygnałów wysyłanych przez dorosłych - dzieciom, warte kontynuowania... pzd.

    OdpowiedzUsuń